در سیستم مصالح روشنایی ساختمان، ورق های نورگیر به دلیل تنوع در نوع مواد، فرآیند ساخت و کاربرد، تفاوت های قابل توجهی از خود نشان می دهند. این تفاوتها نه تنها در ظاهر و عملکرد اساسی آشکار میشوند، بلکه به شدت بر سناریوهای قابل اجرا، دوام و هزینه کلی آنها تأثیر میگذارند. درک این تفاوت ها به انتخاب دقیق در عمل مهندسی کمک می کند.
تفاوت اصلی در نوع بستر است. در حال حاضر، ورق های نورگیر اصلی را می توان به سه دسته تقسیم کرد: ورق های نورگیر پلاستیکی تقویت شده با فایبرگلاس (FRP)، ورق های نورگیر پلی کربنات (PC) و ورق های نورگیر شیشه ای اکریلیک (PMMA). ورق های نورگیر FRP از رزین پلی استر غیراشباع به عنوان ماتریس استفاده می کنند که با مش فایبر گلاس تعبیه شده است و ساختار کامپوزیتی سبک وزن{2}} و با استحکام بالا را تشکیل می دهد. آنها مقاومت فوق العاده ای در برابر خوردگی اسیدی و قلیایی از خود نشان می دهند و هزینه نسبتاً متوسطی دارند که باعث می شود در مناطق وسیع{4}} محیط های آب و هوایی معمولی مانند کارخانه های صنعتی و گلخانه های کشاورزی به طور گسترده استفاده شوند. نورگیرهای PC (پلی کربنات) از رزین پلی کربنات ساخته شده اند و عبور نور بیش از 85٪ را به دست می آورند. مقاومت در برابر ضربه آنها به مراتب از شیشه های معمولی برتر است و محدوده مقاومت دمایی گسترده ای دارند. با این حال، آنها در معرض خطر مشخصی از زرد شدن در معرض-مدت قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش هستند، و آنها را برای مکانهای عمومی یا سازههای سرپناه موقتی که ایمنی و مقاومت در برابر ضربه در آنها بسیار مهم است، مناسبتر میسازد. نورگیرهای PMMA (پلی اکریلیک اسید) از رزین اکریلیک ساخته شده اند که گذر نور تقریباً 92 درصد را به دست می آورند. آنها انکسار نور بسیار یکنواخت و نرم ایجاد می کنند و مقاومت خوبی در برابر آب و هوا دارند. اما سختی سطح آنها کمتر است و به راحتی خراشیده می شوند. آنها بیشتر در نمایشگرهای تجاری، تزیینات{14}بالا، و سایر کاربردها با الزامات کیفیت نوری سختگیرانه استفاده میشوند.
تفاوت در فرآیندهای تولید و عملیات سطح نیز قابل توجه است. نورگیرهای استاندارد رنگ اصلی و ساختار اصلی زیرلایه را حفظ می کنند تا نیازهای عمومی عبور نور و مقاومت را برآورده کنند. نورگیرهای کاربردی دارای خواص خاصی مانند مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش، مقاوم در برابر شعله، ضد مه-و عایق حرارتی از طریق پوششهای اکستروژن، برجستهسازی سطح یا افزودن اصلاحکنندهها هستند. به عنوان مثال، پوششهای مقاوم در برابر اشعه ماوراء بنفش{4}}میتوانند به طور قابل توجهی روند پیری را کاهش دهند، در حالی که پوششهای مقاوم در برابر شعله از مقررات ایمنی آتشسوزی سختگیرانهتری برخوردارند. این محصولات در محیطهای خاص یا پروژههای استاندارد{7} غیر قابل تعویض هستند.
شکلهای مقطعی{0}}هم از نظر بصری تفاوت مشخصی را ایجاد میکنند. سازههای{2}صفحه تخت طراحی ساده و انتقال نور یکنواخت را ارائه میدهند که آنها را برای دهانههای کوچک یا نورهای مسطح مناسب میسازد. سازه های موج دار{4}} از سطوح منحنی برای بهبود زهکشی و مقاومت در برابر باد استفاده می کنند و به طور گسترده در نورگیرهای سقف استفاده می شوند. سازههای صفحهای توخالی (مانند سازههای لانه زنبوری و پرتوی I) از طریق لایههای هوای داخلی به عایق حرارتی و کاهش نویز میرسند و مزایای قابلتوجهی در مناطق سرد- یا با دمای بالا ارائه میدهند. مقاطع مختلف{10}}نه تنها بر عملکرد مکانیکی و حرارتی تأثیر میگذارند، بلکه منجر به تفاوت در جذابیت بصری و سهولت ساخت میشوند.
علاوه بر این، تفاوت در رنگ و عبور نور دامنه کاربرد آنها را گسترش می دهد. انواع شفاف ورود نور طبیعی را به حداکثر میرسانند، انواع نیمه{1}}شفاف شدت نور را ملایم میکنند و در عین حال ورودی نور را حفظ میکنند، و انواع رنگی میتوانند ترکیب طیفی را تنظیم کنند و در زیباییشناسی معماری مشارکت کنند. هر نوع در سناریوهایی مانند گلخانه های منظره و فضاهای تجاری نقش منحصر به فردی را ایفا می کند.
به طور خلاصه، تفاوت در مواد، فرآیندهای ساخت، شکلهای مقطع{0}}و ویژگیهای نوری نورگیرها، تمرکز عملکرد و محدوده قابل اجرا آنها را تعیین میکند. انتخاب پروژه باید بر اساس یک قضاوت جامع از شرایط محیطی، نیازهای بار، نیازهای انتقال نور و ملاحظات اقتصادی برای دستیابی به تطابق بهینه بین عملکرد و سود باشد.
